கொன்றைவேந்தன் - ஔவையார் - 81 - 90
கொன்றைவேந்தன்
ஔவையார் எழுதிய 12ஆம் நூற்றாண்டு நீதிநூல்
நவீனப் பொழிப்புரை
வளவன் ஆயினும் அளவறிந்து அழித்து உண்
உழவன் ஆனாலும் இயற்கையை முழுக்க அழிக்காதே. அளவாக உழுது பூமியை வளமாக வைத்திரு.
வானம் சுருங்கின் தானம் சுருங்கும்
வான்நீர் குறைந்தால் வேள்விகள் குறையும். மழை பொய்ப்பின் மனங்கள் இறுகும்.
விருந்திலோர்க்கு இல்லை பொருந்திய ஒழுக்கம்
சுற்றத்தாரை உபசரிக்காதவர் எந்த நன்நெறிகளும் இல்லாதவர். உற்றம் பேணாதார் ஒழுங்கீனமானவர்.
வீரன் கேண்மை கூரம்பு ஆகும்
கோபக்காரனுடன் நட்பு கூரிய அம்பு போன்றது. எந்நேரத்திலும் குத்தும் வாய்ப்புள்ளது.
உரவோர் என்கை இரவாது இருத்தல்
ஊக்கமுள்ளோர் யாசிக்க மாட்டார்கள். மன திடம் உள்ளவன் மண்டியிட மாட்டான்.
ஊக்கமுடைமை ஆக்கத்திற்கு அழகு
உள்ளத்தில் துணிவிருந்தால் செல்வம் வந்து சேரும். துணிந்தவனுக்குத் துக்கமில்லை.
வெள்ளைக்கு இல்லை கள்ளச் சிந்தை
பற்றற்றவன் பேச்சில் பகல் வேஷம் இருக்காது. மேலோர் சிந்தையில் சிறுமை இருக்காது.
வேந்தன் சீறி னாந்துணையில்லை
அரசனைப் பகைப்பவருக்கு அணுக்கர் துணை இருக்காது. அதிகாரத்தை எதிர்ப்பது அழிவைத் தரும்.
வையம்தோறும் தெய்வம் தொழு
தூணிலும் துரும்பிலும் இருக்கும் தெய்வத்தைத் தொழு. அகிலம் முழுவதும் ஆள்வது இறை.
ஒத்த விடத்து நித்திரை கொள்
பரிச்சயமான இடத்தில் மட்டும் படுத்துறங்கு. அறியாத இடத்தில் விழிப்பாக இரு.